Domus Medica struikelt over VHNI

SVH pleit wel voluit voor éénheidsvereniging en huisartsensyndicalisme

Het ambitieuse project van de Vlaamse huisartsen – om in een ééngemaakte vereniging de krachten te bundelen – struikelde in de laatste rechte lijn. In de Algemene Vergadering van het navormingsinstituut werd net geen 80%-meerderheid gevonden. Hoewel er “hoogspanning” was bij vele betrokkenen, blijft de wil om dit project tot een goed einde te brengen aanwezig. Het SVH zal als betrokken vereniging in dit fusieproces mee alles in het werk stellen om dit project te laten lukken.

Het duidelijkste bewijs dat huisartsen te velde – ongeacht hun vaak uiteenlopende meningen en ideologieën – toch wel dezelfde verwachtingen hebben over hun beroep wordt dagelijks geleverd in de werking van de locale huisartsenkringen. Linkse of rechtse huisartsen hebben geen enkel probleem om daar samen te werken, samen in te staan voor een wachtdienst, samen de volksgezondheid op het basisniveau te waarborgen.

De meningsverschillen, die vaak in de pers worden uitvergroot, zijn slechts nuanceverschillen ten gevolge van verschillende strategische of tactische overwegingen. Wanneer het recente OESO-rapport[1] nu pijnlijk het falen van de verdediging van “huisartsenbelangen” in ons land  blootlegt, dan is dit slechts een bevestiging dat de huisartsenwereld zich veertig jaar lang een rad voor de ogen liet draaien. Onze gemengde syndicaten hebben hierin een verpletterende verantwoordelijkheid.

Het is uit de contacten met onze politici dat we weten dat ook de politieke wereld liever een duidelijk “eenstemmige” gesprekspartner wil ontmoeten. De keuze die daartoe binnen de voorbereiding naar de Domus Medica werd gemaakt voor “monodisciplinaire beroepsverdediging” moet de sleutel vormen om deze “eenstemmigheid” te bereiken. Het “struikelen” in het VHNI is deels toe te schrijven aan de bestaande onzekerheid: willen onze politici dit principe van monodisciplinariteit wel aanvaarden? We zijn aanbeland op een punt, waar de politici het al dan niet slagen van dit “éénheidsproject” in handen hebben.

Weldra is er de reeds lang beloofde hoorzitting in het parlement voor de erkenning van het huisartsensyndicalisme. Dit zal de laatste kans worden voor onze politici om te tonen dat ze echt willen rekening houden met de huisartsenstem. De laatste kans om te tonen dat alle mooie beloften over “thuiszorg” en ondersteuning van “eerstelijnszorg” meer zijn dan lippendienst. Ze zullen deze kans moeten benutten; ze zullen hierbij garanties moeten geven voor de nu wel erg snel naderende syndicale verkiezingen.

Het laatste jaar zijn er bewijzen in overvloed geleverd dat enkel huisartsgeneeskunde garant staat voor een laagdrempelige en betaalbare gezondheidszorg. We wijzen maar naar de studie van prof. Starfield[2], we wijzen naar de aanbevelingen in OESO-rapporten die reeds begin dit jaar verschenen[3]. Aan de andere kant van de medaille toonde de “Dodoensaffaire” hoe in een ziekenhuismilieu kunstmatig de “zorgvraag” opgedreven wordt; de urologen van de “mannenkliniek” gingen dezelfde weg op.

De politieke keuze, die nu gemaakt wordt, zal bepalend zijn voor wat onze verdere gezondheidszorg wordt. Krijgen de huisartsen de kans om te overleven? Zullen ze de voor hen natuurlijke positie van spilfiguur in de basiszorg mogen waarmaken? Of kiezen onze politici voor de verdere aftakeling van het huisartsenberoep, met daartegenover de verdere uitbouw van de steeds duurder wordende “hospitaalopvang”? Een model zoals momenteel in de USA gekend is. Een model, waarvan we weten dat de kostprijs meer dan het dubbele bedraagt ten opzichte van ons huidig systeem. Een model waarvan de gemiddelde kwaliteit niet hoger wordt geacht dan de huidige kwaliteit van ons systeem.

De huidige generatie huisartsen, beseft dat de komende “vergrijzing” een grote uitdaging betekent. Wij beseffen dat het net deze “vergrijzende bevolkingsgroep” is die nog steeds een hoger vertrouwen stelt in de huisarts dan in eender welke andere beroepscategorie. We willen deze mensen niet in de steek laten; maar dit kunnen we niet indien onze beroepsgroep niet de nodige steun krijgt. Dit kan slechts lukken indien onze beleidsmensen ons daartoe het nodige vertrouwen schenken.

De Vlaamse huisartsen willen wel degelijk met één stem naar de beleidsvoerders gaan. En hun “Domusproject” is niet gesneuveld na één tegenvallende stemming. Maar de politici hebben wel de opdracht om nu onze Domus de nodige fundering te bezorgen: ze moeten nu de erkenning van het huisartsensyndicalisme onderschrijven.

Dr. Karel Van de Meulebroeke                                              Dr. Paul Vandewiele

Voorzitter SVH vzw                                                           Woordvoerder SVH vzw

Start | Contact | Lid zijn | Programma | Huisarts.be | Tarieven | Thema's | Acties | Jouw mening | Bestuur | Medi-nieuws | FAQ | Standpunten

   Deze site is eigendom van het SVH. Voor vragen over deze website kunt u contact opnemen via web▲master_svh@telenet.be.

                   Het SVH-vzw kan niet worden verantwoordelijk gesteld voor gebeurlijk verkeerd gebruik van deze site.    View My Stats