DE TIJD 27 juni 2005 / Opinie

De minister van Sociale Zaken, Rudy Demotte (PS), stelt voordurend dat hij niet straft, maar stimuleert, dat zijn beleid rechtvaardig is en dat hij de huisarts verdedigt als de spilfiguur in de eerstelijnsgezondheidszorg.

Niets is minder waar, stelt, HERMAN MOEREMANS.

Als huisarts ben ik verbaasd over wat men in een artikel over het debat van de ziekteverzekering verstaat onder stimuleren (‘Demotte gunt artsen indexsprong nog niet’, de Tijd, 22 juni). Onder stimuleren versta ik toch in de eerste plaats het aanmoedigen van een gewenst gedrag. Iedere ouder of opvoeder weet dat je dat beter doet via beloning. Minister van Sociale Zaken Demotte is echter de kampioen in het bestraffende optreden. Indien dat dan een toonbeeld zou zijn van ‘streng maar rechtvaardig’, dan zouden we dit zelfs nog kunnen aanvaarden. Integendeel. Demotte zoekt steeds de meest gewillige slachtoffers. Hij heeft die gevonden in de patiënt. Hij meent dat hij die gevonden heeft in de huisartsen.

Een greep uit de bestraffende maatregelen van de minister. Remgelden worden verhoogd voor niet-levensnoodzakelijke geneesmiddelen met een generisch alternatief. Dit betekent dat de patiënt betaalt voor een deel van wat tot nu het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV) betaalde. Maagzuursecretieremmers worden teruggeplaatst in een categorie waarbij terugbetaling slechts kan na extra technische onderzoeken. Er komt wél de mogelijkheid om ook voor te schrijven in categorie ‘C’. Het is ook in dat geval de patiënt die voortaan voor een deel betaalt wat tot nu het RIZIV betaalde. Ook de index voor erelonen wordt achtergehouden. In feite is het de indexatie van de terugbetaling die door de minister wordt tegengehouden. Want een arts die zichzelf respecteert heeft zijn/haar tarieven na de onzalige conventie van december 2003 wel aangepast. Het is dus ook daar de patiënt, die een deel betaalt van wat tevoren het RIZIV betaalde. Hebt u al door wat de drijfveer is van deze minister in al zijn maatregelen? En dit is nog lang niet alles. In het artikel lezen we slechts termen als extra heffing, financieel straften, accreditering verliezen enzovoort. We kunnen deze bezwaarlijk stimulerende taal noemen.

Niet in eerstelijnszorg

Demottes beleid is ook niet rechtvaardig. Namens het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen (SVH) hebben we al meerdere keren aangetoond dat de budgetoverschrijdingen niet in de eerstelijnszorg veroorzaakt worden. Integendeel. Jaar na jaar blijven huisartsen in het vooropgestelde budget en dient het RIZIV minder terug te betalen voor huisartsenhonoraria dan begroot. We hebben verscheidene suggesties aan de minister bezorgd, waarmee hij veel meer kan besparen. De minister negeert echter al onze voorstellen. Hij verzwijgt dat huisartsen door hun voorschriften van generieken in 2004 al een besparing van 94,5 miljoen euro realiseerden op het geneesmiddelenbudget. Die 94,5 miljoen euro kwam integraal zijn budget ten goede. Daar bovenop gaven we onze patiënten via die generieken een bonus van bijna 60 miljoen euro. De huisartsen zijn al lange tijd de enige garantie op een al laagdrempelige goede geneeskunde voor iedere burger ongeacht de meegebrachte portemonnee. Toch vindt deze minister dat de huisartsen, net zo goed als de andere verantwoordelijken in de gezondheidssector, in hetzelfde ‘indexbad’ moeten. Hebt u daarentegen deze minister reeds één maatregel zien nemen tegen het overaanbod van PET-scans in het zuiden van dit land? Hebt u daarentegen deze minister één maatregel zien nemen tegen de overconsumptie in de ziekenhuissector?

Hebt U de minister al één maatregel zien nemen tegen het overaanbod van PET-scans in het zuiden van dit land?

Nooit aanvaard

‘De artsen gingen vorig jaar akkoord hun 80 miljoen euro tijdelijk te bevriezen’, schrijft De Tijd. De minister vergist zich. Samen met vele andere huisartsen heb ik de huidige conventie nooit aanvaard. Jammer genoeg is onze overheid nog steeds niet in staat om ook op dat vlak de realiteit in te schatten. Ze kennen er nog steeds niét het onderscheid tussen huisartsen die effectief als huisarts werken en algemeen geneeskundigen, die een andere job uitoefenen en dus geen huisarts zijn. Het percentage echte huisartsen dat dit beleid afwijst is groter dan men in Brussel denkt. Ook de argumentatie ‘de indexmassa zou pas worden vrijgegeven bij een trendbreuk in het voorschrijfgedrag voor antibiotica én bloeddrukverlagers, en bij het respecteren van het budget’, is volledig fout. In de tekst van het conventieakkoord staat duidelijk dat voor 2005 de index zou toegekend worden. De gemengde artsenvakbonden die het akkoord wel goedkeurden, hebben trouwens in een open brief – samen met de kopstukken van de ziekenfondsen – gesteld dat de index voor 2005 gewaarborgd is. De koppeling met ‘trendbreuk en budget’ wordt door Demotte achteraf toegevoegd: hij is degene die de spelregels aanpast tijdens het spel.

De Artsenkrant publiceerde recentelijk nog dat huisartsen geen vertrouwen meer hebben in Demotte. Nogmaals gaan onderhandelen met de minister wordt steeds moeilijker. In woorden steunt de minister de huisarts, als spilfiguur in de eerstelijnszorg. De daden van de minister tonen echter een andere werkelijkheid.

De auteur is huisarts in Willebroek en bestuurslid van het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen (SVH)