|
Syndicaat van Vlaamse Huisartsen vzw
|
 |
|||||||||||||||
| |||||||||||||||||
|
|
Open brief 19.05.2008 (nederlandstalige versie van oorspronkelijke franstalige brief) Ter attentie van minister L. Onkelinx, Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid
Mevrouw de Minister,
Wij hebben kennis genomen van het reglement in verband met het voorschrift bij astma en chronische obstructieve longziekte (COPD) (BPCO) (Belgisch Staatsblad van 15/10/2008). Wij denken dat die wet schadelijk kan zijn voor onze patiënten. Vandaar onze verbittering en een bepaalde woede. Geen berusting.
De richtlijnen voor goede praktijk (RGP) zijn, voortgekomen uit een synthese van gegevens uit de medische literatuur, om ons in onze dagelijkse praktijk te begeleiden. Essentieel zijn ze dan ook vatbaar voor veranderingen en evolueren ze naargelang de publicaties gedaan als gevolg van de nieuwe ontdekkingen, want het medisch onderzoek blijft constant verder lopen. Bovendien hebben talrijke pathologieën niet het voorwerp uitgemaakt van EBM-studies (evidence based medicine).
Het in wetteksten gieten komt er op neer dat het onderzoek gaat verstarren. Geneeskunde is overigens geen exacte wetenschap: waar de onderzoekers bepaalde groepen bestuderen, behandelen wij personen die helemaal niet aan de bepalingen van die studie beantwoorden. Vandaar de moeilijkheid voor ons om de aanbevelingen letterlijk op te volgen. Vandaar ook de vergissing om ons die RGP's op te leggen onder de vorm van een niet te overtreden wet. Zeker, men laat ons een bepaalde marge, maar moeten we in statistici veranderen om zeker te zijn dat we de witte lijn van de 20% aanvaardbare patiënten niet overschrijden? Wat voor kwaliteitswerk verwacht u vanwege de huisartsen die werken met de angst die dat zwaard van Damocles op hen doet wegen?
Door uw handtekening te zetten onder dit nieuwe besluit hebt u twee elementen goedgekeurd die het ons, in onze dagelijkse activiteit, onmogelijk zullen maken om goede zorgen te verlenen. Enerzijds schaft u de terugbetaling af van de behandelingen met een verstuiver, door ze te reserveren voor personen met een mentale of fysieke invaliditeit. Welke zijn de criteria voor die invaliditeit? Is die zin in de tekst niet vatbaar voor interpretatie? Zullen uw inspecteurs dezelfde criteria hanteren als wij? Uw inspecteurs zullen natuurlijk antwoorden dat de EBM onderstreept dat aërosols via een aërosoliseringskamer doeltreffender zijn dan via een verstuiver. Het is waar dat we telkens we de mogelijk hebben, we gebruik maken van de eerstgenoemde vorm. De tweede methode is eenvoudiger te gebruiken en helpt ondanks alles toch onze patiënten. Dat is overigens de reden ze de voorkeur geniet in de diensten van het ziekenhuis en in de rusthuizen. Anderzijds brengt u alle geneesmiddelen voor astma en COPD van de hoofdstukken I en IV, waar ze stonden, over naar hoofdstuk II. Daardoor reserveert U deze exclusief voor die twee pathologieën. Wat doen we dan met andere pathologische entiteiten waarvoor we eveneens die substanties gebruiken ? Wat doen we met de patiënten die aan hun eerste astmacrises toe zijn en bij wie niet de tijd kunnen nemen om een functioneel bilan op te stellen? Wat doen we met de talrijke patiënten (dikwijls zuigelingen en kinderen) die, zonder ondergebracht te kunnen worden in een bepaalde categorie in overeenstemming met uw criteria, slechts enkele bronchospastische episoden per jaar vertonen?
Om U onze toestand beter te doen begrijpen, die realiteit op het terrein die uw experts niet ontmoeten, stellen we u drie concrete gevallen voor die voor elke arts in de praktijk honderden consultaties per jaar betekenen. Zo zult u kunnen begrijpen dat het gevaar groot is om die toegelaten grens van 20% te overschrijden. Eerste geval: zeer ongeruste ouders komen ter consultatie met een baby of een klein kind met een moeilijke en fluitende ademhaling. We diagnosticeren een bronchiolitis. In vele gevallen schrijven we aërosols voor en bevelen aan om de omgevende lucht vochtig te houden en uiteindelijk schrijven we ook kinesitherapie voor. Wij weten dat EBM deze behandeling niet weerhoudt. Nochtans wordt ze gebruikt door alle urgentie- en pediatriediensten, en wel omdat, zelfs indien de methode de duur van de aandoening niet inkort, ze toch het kind snel verlichting bezorgt en de ouders snel weer tot rust brengt. Stel u de angst van de ouders voor die enkel gewapend met een paar raadgevingen terug naar huis moeten, en een voorschrift voor kinesitherapie waarmee ze pas 's anderendaags of na het weekend kunnen starten. Tweede geval: in een rusthuis zien we een bejaarde die hoest en moeilijk en luidruchtig ademhaalt. Onze diagnose luidt acute bronchitis met bronchospastische componente. Ook in dat geval omvat onze behandeling aërosols, want die benadering brengt een snelle verlichting. Geconfronteerd met de verstikkingsverschijnselen nemen we niet de tijd om een spirometrische evaluatie te doen die trouwens niets zou bijdragen om de toestand te verbeteren. Geeft u er de voorkeur aan dat we vanaf nu onze patiënten soelaas bieden met genereuze doses cortisone? Wenst u dat volgende winter de ziekenhuizen meer dan gewoonlijk vollopen met ouderen? Ziekenhuizen waar men, in het voorbijgaan opgemerkt, de patiënten altijd met aërosols behandeld. Derde geval: als gevolg van een banale infectie van de bovenste luchtwegen blijft een patiënt verschillende weken hoesten. Eén van de oorzaken van een persisterende postinfectieuze hoest is een bronchiale hyperreactiviteit die we als astma moeten behandelen, zelfs indien de patiënten niet in de wettelijke categorieën ondergebracht kunnen worden.
We zouden ook de dyspnee kunnen citeren tijdens palliatieve zorgen, de dyspnoe bij verslikken, de dyspnee van de patiënten met gastrostomies, enz. De winter is begonnen. Sinds enkele dagen zien we dagelijks meerdere gevallen die we niet kunnen onderbrengen in het therapeutische keurslijf dat U voor ons voorziet. Wij hebben angst voor onze patiënten. Wij spreken met hen over de toekomstige restricties die U voor hen in petto hebt en zij delen onze angst. Zullen we nu in alle gevallen, volgens het advies van Uw experts, een dringende spirometrie moeten uitvoeren of een expiratoire debietmeting alvorens te weten of we een behandeling kunnen starten? Hoeveel tijd zullen we verliezen vooraleer we onze patiënten verlichting kunnen bieden? En bovendien, wat is de waarde van de resultaten van de onderzoeken uitgevoerd tijdens de acute fase van die ziekten?
U begrijpt dat Uw koninklijk besluit in talrijke gevallen niet toepasbaar is en dat vooral bij acute of beginnende pathologie, die zeer frequent voorkomen in de geneeskunde van de 1ste lijn. En dan de patiënten die we zien tijdens de wacht of een vervanging en van wie we geen dossier hebben? Moeten we ons onthouden om iets voor te schrijven? Rest ons dan in die talrijke gevallen die er kunnen voor zorgen dat we de marge van 20% overschrijden zonder dat we er ons van bewust zijn, alleen nog maar op het voorschrift te noteren DBNT (derde betalende niet toepasbaar)? De patiënt moet dan alles uit eigen zak betalen. Is dat het resultaat van Uw sociale politiek? Wat gaan we onze patiënten vertellen? Dat Mevrouw de Minister hen niet meer wenst te helpen, tenzij op hun eigen kosten? Wij herinneren u er aan dat U verklaard heeft dat het budget 2009 geen synoniem was van zwaardere factuur voor de patiënt.
Dat alles omdat experts die helemaal geen voeling meer hebben met de realiteit van het terrein, het zo beslist hebben?
Het spijt ons, Mevrouw de Minister, maar die nieuwe wet is ongeschikt en onaanvaardbaar. Ze verzekert helemaal niet de beloofde administratieve vereenvoudiging, ze is ingewikkelder om te lezen, te onthouden en toe te passen dan de richtlijnen zelf waarnaar gerefereerd wordt (GINA en GOLD). Ze brengt ons in een zeer moeilijke situatie met onze rol als zorgverstrekker. Die hoed willen we echt niet dragen. Met respect voor de economische belangen, wensen we een aanpassing van de reglementering om ze beter af te stemmen op de realiteit van ons werk in de eerste lijn, in het belang van de kwaliteit van de zorg geleverd door de huisartsen aan honderdduizenden mensen.
Hebben deelgenomen aan de redactie van de tekst : Dr. Michel Hallez, huisarts, Quiévrain Dr. Elide Montesi, huisarts, Sambreville Dr. Thierry Vanderschueren, huisarts, Mettet
Overwegingen rond EBM : «Het onderzoek en de studies worden aan de huisarts voorgesteld als de quintessens van de zekerheden. Dat alles ligt eerder ver van onze praktijk waarvan de organisatie "arm" is en het beroep "flexiebel" en die zich bezig houd met "mineure" problemen, gebaseerd op de menselijke betrekkingen van lange duur, helemaal horizontaal. De huisarts werkt in een wereld van onzekerheden of zekerheden van anderen aan te passen aan de eigen praktijk» Franco Del Zotti (huisarts, Verona) Congres van het Italiaanse Cochran Centrum, Rome november 2006.
Referenties in verband met EBM:
Mede-ondertekening voor akkoord : Indien u deze tekst goedkeurt twijfel dan niet om mee te tekenen door een mail te sturen aan michel.hallez@gmail.com drs. Elide Montesi, Thierry Vanderschueren et Michel Hallez
|
|
Start | Deze site is eigendom van het SVH. Voor vragen over deze website kunt u contact opnemen via web▲master_svh@telenet.be.
Het SVH-vzw kan niet worden verantwoordelijk
gesteld voor gebeurlijk verkeerd gebruik van deze site.
|
