Parkeren in thuiszorg?

Thuiszorgberoepen (huisartsen, thuisverpleegkundigen, kinesitherapeuten…) zijn door de aard van hun werk vaak onderweg. Zij zijn in het dagelijkse verkeer geen “kilometervreters” maar eerder “veelparkeerders”. Het bezoek aan huis is voor thuiszorgers een essentieel aspect en vaak noodzakelijk.

Huidige situatie – recente knelpunten.

Onze moderne maatschappij kent een toenemende verkeersdrukte. Files en parkeerproblemen zijn daar het algemeen gekende gevolg van. Ook voor de thuiszorg nemen deze problemen steeds grotere proporties aan. 

Omwille van de aard van onze opdracht – het zorgaspect in het bijzonder voor de zwakkere medemens in deze maatschappij – hebben we vaak kunnen rekenen op het begrip van onze locale overheden. Een “gedoogbeleid” betreffende parkeren was algemeen aanvaard. Dit stelde geen probleem zolang het algemene parkeerprobleem niet “te” groot was en zolang het toezicht hierop gebeurde door een officiële instantie (namelijk de locale politie). 

Het parkeerprobleem werd intussen op vele plaatsen gereglementeerd via vormen van “betalend parkeren”. De controle hierop is een opdracht die ook locale politiediensten niet meer aankunnen. Privé-bedrijven nemen hier de controlerende functie over. Voor deze privé-bedrijven geldt de regel dat zij zoeken naar maximale winsten. Een “gedoogbeleid” past niet meer in deze context.  

Pogingen om afspraken over deze problemen te maken gebeurden op gemeentelijk vlak. En op sommige plaatsen werd op een redelijke wijze rekening gehouden met onze specifieke situatie. Zowel in Hasselt als in Aalter worden gratis parkeerkaarten bezorgd aan de zorgverstrekkers. Op andere plaatsen werden pogingen gedaan om ook van het aanbieden van dergelijke kaarten een lucratieve zaak te maken. De gemeente Willebroek stelde zo een parkeerkaart van 125 EURO per jaar voor.  

De grote verscheidenheid aan reacties door de verschillende gemeentebesturen veroorzaken een nieuw probleem: er is geen uniforme oplossing. Huisartsen en diensten thuisverpleegkunde werken vaak over de gemeentegrenzen. Gaan zij weldra geconfronteerd worden met verschillende reglementen en verschillende tarieven naargelang welke zijde van een gemeentegrens ze parkeren?

Waarom parkeerfaciliteiten voor thuiszorg?

De thuiszorg wordt in ons land sinds jaren “stiefmoederlijk” behandeld. Al jaren horen we steeds opnieuw dat thuiszorg meer moet ondersteund worden – dat thuiszorg meer middelen moet krijgen. Helaas, in onze dagelijkse praktijk merken we niet veel van die mooie beloften. De inkomsten, die de professionelen uit de thuiszorg verdienen, zijn systematisch lager dan de inkomsten van diezelfde beroepsgroepen in de tweedelijnszorg. Nochtans zijn de omstandigheden waarin moet gewerkt worden in de eerstelijnszorg vaak veel moeilijker. 

Voor alle beroepen in de thuiszorg is er één constant kenmerk: je weet wel wanneer je voor een huisbezoek binnen gaat, je weet echter nooit wanneer je buiten komt. Zelfs wanneer een huisbezoek gepland is voor een gekend – bijna routinematig aan te pakken – probleem, toch is het steeds mogelijk dat er aandacht gevraagd wordt voor een ander aspect of een nieuw probleem. En de maatschappij verwacht dat huisarts, verpleegkundige of kinesitherapeut op dat ogenblik tijd maakt; een luisterend oor biedt… 

Specifiek voor de huisartsen, zijn we er mee van overtuigd dat er inspanningen moeten gebeuren om patiënten aan te zetten meer op consultatie te gaan in plaats van huisbezoeken aan te vragen. Nochtans blijft een huisbezoek een specifieke taak voor de huisarts; leert het huisbezoek ons vaak veel meer over de leefsituatie van de patiënt; en wie echt zorgbehoevend is, kunnen we vaak slechts in zijn of haar woning bereiken.Vragen wij speciale voordelen?

Als eerstelijnsparkeerders zijn wij niet beter dan andere parkeerders. Dus fundamenteel willen we het basisverkeersreglement volgen. Maar dan zoals iedereen: dus ook de melkboer, de kolenhandelaar, de biermarchand, enz . Dezen worden nooit beboet zelfs al staan ze midden op de rijbaan. Ook als het “laden en lossen” daar meer dan een half uur duurt! Blijkbaar is het hebben van een vrachtwagen een voordeel. 

Wij hebben wel degelijk een dienstverlenende functie. We doen ons werk als hulpverleners tijdens wachtdiensten, we verzekeren een permanentie, we beantwoorden dringende oproepen.  

Deze dienstverlenende functie biedt de maatschappij in die situaties een wezenlijk voordeel: namelijk een degelijke, vlugge en goedkope dienstverlening. Onze maatschappij beschouwt dit zelfs als normaal, als een verworven recht. Het is dan ook niet meer dan evident dat de maatschappij iets teruggeeft voor deze situaties.

Voorstellen

Daarom durven we volgende suggestie doen:

Herkenbare gratis kaart

Naar het voorbeeld van de situatie in Hasselt en Aalter: bezorg elke eerstelijner (arts of verpleegkundige) een gratis kaart. Herkenbaar als een “beroepskaart”.

Minimaal moet deze kaart tijdens wacht- en permanentieperiode en tijdens het uitvoeren van dringende huisbezoeken de mogelijkheid tot gratis parkeren inhouden – mogelijk ook niet reglementair parkeren indien de omstandigheden (geen vrije parkeerruimte of graad van urgentie) hiertoe aanleiding geven.

Meerdere opties zijn mogelijk… (enkel ter overweging)

¨          Naar analogie met de andere “prioritaire” voertuigen zou er ook een systeem kunnen afgesproken worden waarbij aan eerstelijnszorgers tijdens hun wacht- of permanentiediensten een mogelijkheid geboden wordt om een “zwaailicht” te gebruiken: naast het blauwe zwaailicht van politie, brandweer en ziekenwagen, naast het oranje zwaailicht van takeldiensten: eventueel een groen zwaailicht voor de thuiszorg?

¨          Het vrijhouden van parkeerplaatsen voor thuiszorgers kan op strategische plaatsen voorzien worden: analoog met de voorbehouden plaatsen voor gehandicapten.

¨  Patiënten vragen wel eens een huisbezoek, omdat ze zelf parkeerprobleem bij de artsenpraktijk of bij de kinesitherapeut vrezen: vooral in grotere steden kan gekozen worden voor parkeerplaatsen voorbehouden aan patiënten…

 

Maar vooral: wij vragen een oplossing op Vlaams niveau.

 

Dr. H. Moeremans