Onder de titel “Patiënten gespaard bij besparingen in gezondheidszorg” verschenen in de krant van donderdag enkele ideeën van minister Demotte. Zo wil hij voor antibiotica en antidepressiva regels in te voeren, waarbij de terugbetaling afhankelijk wordt gemaakt van de ernst van de toestand van de patiënt. Het is niet de eerste keer dat minister Demotte regels wil doorvoeren, waarbij hij als een “Big Brother” wilt meekijken over de schouder van de artsen, in de vertrouwelijke sfeer van de arts-patiënt-relatie. We wijzen op dit verfoeilijke idee dat vorig jaar ontstond tijdens de conventiebesprekingen, waar ook al het toestaan van ereloonverhoging werd gekoppeld aan voorschrijfgedrag. We verwijzen naar de kafkaiaanse toestanden die de minister bedacht in verband met de cholesterolverlagers vorig jaar.

Voor huisartsen zijn antibiotica- en antidepressivavoorschriften dagdagelijkse werkinstrumenten. Huisartsen zijn de statine-waanzin, die vorig jaar startte en pas sinds augustus dit jaar gedeeltelijk opgelost geraakte, niet vergeten. Ze zullen niet dulden dat door politieke ideeën weer een deel van ons werkterrein wordt ingepalmd en wordt vervangen door nieuwe administratieve verplichtingen. Want hoe minimaal ook: elke extra administratie zullen huisartsen nu beschouwen als de druppel die de emmer doet overlopen. Want hoe wilt de minister de controle doorvoeren, die nodig zal zijn om “een onderscheid in terugbetaling” te realiseren. Toch weer niet via het verfoeilijke Bf-systeem, waarbij toestemming moet gevraagd worden aan een medisch adviseur?

“Per ziekte zal worden vastgelegd welk antibioticum het best wordt gebruikt. Dat zal beter worden terugbetaald.” Dat lezen we in de krant. Het idee om diagnose mee te delen (aan adviseur of apotheker?) is gevaarlijk. Het schaadt de vertrouwensrelatie, die een arts-patiënt-relatie moet zijn. En ik wil hierover wel eens de mening horen van diegenen die waken over de deontologische regels in ons beroep. Het is ook niet volledig juist dat er zomaar kan gesteld worden dat er “per ziekte” kan vastgelegd worden welk antibioticum best wordt gebruikt. Per ziekte zijn er misschien wel “voorkeursbehandelingen”, maar echt het beste antibioticum is pas gekend na het uitvoeren van een antibiogram. Het zijn de bacteriën, die bepalen wat het beste antibioticum is. Niet “de ziekte”.

Erger is het nog gesteld met dit voorstel op het vlak van de antidepressiva: “Wie de geneesmiddelen echt nodig heeft, zal niet extra moeten betalen. Wie depressief is omdat zijn favoriete voetbalclub heeft verloren, moet meer neertellen.” Gaat onze overheid de terugbetaling afhankelijk maken van de voetbaluitslagen?

Voor de moderne antidepressiva was er de laatste jaren een enorme uitbreiding van hun indicatieterrein. Niet alleen depressie, maar ook angststoornissen, slaapstoornissen, eetstoornissen zijn vaak correcte indicaties om deze medicaties voor te schrijven. Terecht worden er campagnes gevoerd om minder slaappillen en kalmeerpillen te gebruiken. Terecht, want de risico’s van benzodiazepine-medicaties zijn genoeg gekend. De nieuwe generatie antidepressiva zijn een belangrijk hulpmiddel om verslavingen aan deze medicatie op te vangen. De nieuwe antidepressiva zijn dikwijls het veiligere alternatief om tegemoet te komen aan het probleem van de patiënt.

Het te hoge zelfmoordcijfer wordt als een maatschappelijk probleem beschouwd. Aan die zelfmoord gaat meestal een depressie vooraf. Huisartsen beseffen dit, en willen waar het mogelijk is tijdig hulp bieden. Maar nu blijkt dat de overheid niet weet wat ze wilt. Het is een moeilijke taak om een patiënt in een “presuïcidale fase” te overtuigen dat hij of zij hulp nodig heeft. Dat hij of zij ook met medicamenteuze steun toch de zin om te leven kan terugvinden. Dergelijke patiënt afschrikken met bijkomende administratieve voorwaarden om medicatie terugbetaald te krijgen, noem ik misdadig.

Het is ook vaak dank zij het sneller starten van een antidepressivum, dat vele patiënten kunnen geholpen worden, vooraleer ze in een “zware depressie” komen. Maar de toekomst wordt: “sorry meneer, u bent niet depressief genoeg. Kom terug als U zelfmoord wilt plegen. Dan kan ik U een medicatie voorschrijven.”

Indien onze overheid het een taak vindt van de artsen, om op deze terreinen (suicide, depressie, misbruik van benzodiazepines) hun verantwoordelijkheid te nemen, dan moet zij daarvoor ons ook de middelen geven. De nieuwe generatie antidepressiva zijn beschikbaar. Daarvoor zorgt de Pharma-industrie, dat lijkt geen probleem. De prijs werd afgesproken in commissies van overheidsdiensten. Diezelfde overheid moet dan ook zorgen dat het budget beschikbaar is om deze middelen te gebruiken! Achteraf de artsen culpabiliseren, omdat de overheid zelf onvoldoende budget voorzag, is niet ernstig.

Dr. Herman Moeremans

Huisarts

Bestuurslid SVH

Start | Contact | Lid zijn | Programma | Huisarts.be | Tarieven | Thema's | Acties | Jouw mening | Bestuur | Medi-nieuws | FAQ | Standpunten

   Deze site is eigendom van het SVH. Voor vragen over deze website kunt u contact opnemen via web▲master_svh@telenet.be.

                   Het SVH-vzw kan niet worden verantwoordelijk gesteld voor gebeurlijk verkeerd gebruik van deze site.    View My Stats