Collega’s specialisten, laat ons scheiden … .

 

In de aanloop van de verkiezingen ziet iedereen wel een gelegenheid om zijn of haar standpunten kenbaar te maken. Ook onze collega’s specialisten hebben, bij monde van het VBS een memorandum doorgestuurd naar de politici.

 

De taal in hun eisenbundel is duidelijk: elke vorm van correct trapsgewijs gebruik van gezondheidszorg wordt afgewezen. Ze eisen de absolute vrijheid op voor een klant-is-koning-gedrag. Je zou haast vergeten dat ze met die klant een hulpzoekende patiënt bedoelen.

 

De filosofie die het VBS verdedigt is de totale eliminatie van de huisartsenzorg. Ze stellen immers dat de “7000 extramurale specialisten” echt 1ste-lijnswerk doen. Ja, we geven dat toe: zij proberen 1ste-lijnswerk te doen - al dan niet in een nepstructuur die slechts dekmantel moet zijn om patiënten zo snel mogelijk bij de technologisch verworvenheden van de specialistische zorg te brengen. Het principe van subsidiariteit, wat toch de toegankelijkheid van de zorgen het best kan waarborgen, wordt hier helemaal overboord gegooid.

 

Er zijn echter andere 1ste-lijnsspecialisten! Want huisartsen zijn specialist in basiszorg! Wij zijn specialisten in het uitselecteren van wie verder toezicht en zorg nodig heeft, en dit doen we vertrekkend van een overwegend gezonde populatie. Dat, beste collega’s van het VBS, kunnen jullie niet! Het is een pure toepassing van statistiek, de regel van Bayes, waaruit blijkt dat de voorspellende waarde van vele technische hulpmiddelen die jullie gebruiken niet meer deugt, wanneer jullie die toepassen op een niet voorgeselecteerde populatie. Aanvaard dus dat hier onze opdracht ligt.

 

Voortgaande op deze stelling kunnen we zelfs stellen dat ook nu de specialistische zorg in ons land - net door die vrije toegang tot de specialistische zorg - niet efficiënt gebruikt wordt. Meer zelfs: we kunnen er zeker van zijn dat er meer onnodige behandelingen en iatrogene pathologieën zijn dank zij deze vrije toegang … .En dan praten we nog niet over al het nodeloze somatiseren waar we dagelijks mee geconfronteerd worden bij onze patiënten met psychische problematiek.

 

Ook het pleidooi voor behoud van de numerus-clausus klinkt hypocriet uit de mond van het VBS. Sinds invoering van deze numerus-clausus is vooral de instroom naar het huisartsenberoep gedaald. Oorzaken zijn hier ook op vele andere domeinen, maar dat ligt buiten het betoog dat we hier willen voeren. De hypocrisie die we hier aanklagen betreft het feit dat net de opleiding tot specialist aan onze universiteiten aan een zelfde tempo is doorgegaan! Terwijl de plethora aan huisartsen nu stilletjes aan minder uitgesproken wordt, blijft de plethora aan specialisten nog toenemen … en niet toevallig vooral in die disciplines, die veelvuldig gebruik maken van (goed betaalde) technologie.

 

Een correcte numerus-clausus betekent dat ook in de specialistische zorg nagekeken wordt wat de noden zijn. Dus niet alleen een numerus-clausus, evenzeer correcte afspraken over aantallen voor de verdere opleiding. De wijze waarop VBS numerus-clausus nu verdedigt, is slechts een alibi om een geneeskunde zonder huisartsen uit te bouwen. De generatie huisartsen die nu nog actief is, wordt nog geduld om de bureaucratische mallemolen, te verzorgen. Binnenkort zal VBS ons wel aanbieden dat we aan “voordelige voorwaarden” kunnen omscholen tot “poortarts van het ziekenhuis”. 

 

In een bombastische aanhef beroept VBS zich op 8000 specialisten, leden van het VBS. Indien die 8000 specialisten echt de mening zijn toegedaan dat passage langs de huisarts niet zinvol is, dan stel ik voor, beste vrienden, collega’s specialisten: laat ons dan maar scheiden. Maar net dat heeft Uw organisatie steeds met alle middelen bekampt: want jammer genoeg is het net Uw organisatie (VBS maakt toch deel uit van BVAS ?) die zich steeds hardnekkig verzette tegen een eigen vertegenwoordiging voor de huisartsen. Net Uw organisatie heeft steeds hardnekkig gepleit voor behoud van het alleenrecht van gemengde artsensyndicaten op de erkenning als representatieve vereniging.

 

Laat ons dan maar scheiden, vrienden specialisten … . Scheiding betekent ook dat eindelijk werk wordt gemaakt van een afzonderlijk huisartsenbudget. De jaarlijkse “overschotten”, van gelden die binnen het RIZIV-budget voorzien waren voor huisartsgeneeskundige zaken, maar die telkens weer niet besteed werden, zullen niet meer automatisch naar de specialistische zorg vloeien. We vragen dit al lang: want wij hebben die middelen broodnodig om de huisartsgeneeskunde echt verder uit te bouwen.

 

Laat ons dan maar scheiden, vrienden uit de ziekenhuiswereld. Dit betekent meteen dat er wel een duidelijke vorm (geen softe) van echelonnering zal zijn. Ook dat wordt (opnieuw niet toevallig) ook steeds volop bestreden door Uw afgevaardigden.

 

Laat ons dan maar scheiden, vrienden specialisten, want uw oproep “tegen hospitalocentrisme” is vals! In hetzelfde memorandum pleiten jullie immers voor uitbreiding van financiering van de ziekenhuizen, jullie pleiten voor meer middelen voor instrumentisten op operatieafdelingen, jullie pleiten voor ongebreidelde mogelijkheden van ereloonsupplementen in het ziekenhuis: is dat dan geen pleidooi om de al sterke ziekenhuislobby nog sterker te maken?

 

Het is net tegen dat hospitalocentrisme dat de huisartsen al jaren strijden. Het is net in die strijd dat gebleken is dat Vlaanderen daar een eigen keuze wil maken. Ook dit wordt in het VBS-betoog zonder meer miskend.

 

De ontvoogding van de huisartsgeneeskunde is een langzaam proces geweest. Gaande van de eerste oprichting van academische centra voor huisartsgeneeskunde in de jaren zestig, over de groei van de locale kringen en wachtdiensten, tot nu … .

De huisarts, die zich dagelijks inzet voor zijn/haar patiënten heeft in al die jaren daar enkel de politieke lippendienst van gehoord. De huisarts, die dagelijks op huisbezoekenronde trok had immers geen tijd om zich actief mee in te zetten voor een echte herwaardering van het beroep. De tijd is echter voorbij dat de huisartsen zich de les laten spellen door de collega’s specialisten.

 

Zelfbewust en huisartsgenegen,

 

Namens SVH

Dr. Herman Moeremans