De laatste weken en maanden is er heel wat controverse in de pers geweest rond de huisartsenwachtposten.

Wachtposten voor huisartsen zijn opgericht om enerzijds de dienstverlening tijdens het weekend voor de patiënten zo optimaal mogelijk te houden, en anderzijds om de huisartsen toe te laten deze dienstverlening zo adequaat mogelijk te kunnen organiseren.

We menen dat in de discussie voor of tegen de wachtpost heel wat argumenten vanuit het ‘buikgevoel’ gebruikt worden. Iedere verandering van een ingeburgerd stramien wekt nu eenmaal weerstand op en zeker bij een aantal huisartsen stuit het (intermittent) verlaten van de eigen praktijk op moeilijkheden.

Het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen staat principieel elke verbetering voor van de levenskwaliteit van de huisarts.

In vele regio’s wordt de organisatie van een weekendwacht een probleem door het dalend aantal artsen, welke minstens wordt voorzien in de toekomst. Als antwoord hierop kan de oprichting van een wachtpost een goede oplossing zijn. Huisartsen worden in een wachtpost alleszins dermate ondersteund dat de “core business” van de arts – het leveren van goede geneeskunde – weer de belangrijkste taak wordt.

Om een goed functionerende wachtpost te bemannen moet natuurlijk wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn:

1. Het hinterland: Er moeten voldoende patiënten en voldoende huisartsen zijn om een wachtpostproject te kunnen laten slagen.

2. De meerderheid van de huisartsen van de kring moet het project steunen. Na voldoende informatie en discussie is het wenselijk dat een ruime meerderheid achter het project staat. De helft plus 1 is absoluut niet voldoende. Een dergelijk project heeft enkel slaagkans als het minstens door een tweederde meerderheid gesteund wordt.

3. Het oprichten van een wachtpost in een regio is een werk van lange adem. Het is bij uitstek een taak die slechts kan slagen indien de huisartsenkring(en) – als democratische vertegenwoordiger(s) van alle huisartsen uit de regio – daarin het voortouw nemen.

4. De financiering van het project moet gegarandeerd zijn en blijven. De overheid die nu voor de nodige middelen zorgt, moet zich verbinden om dit ook in de toekomst te blijven doen.

Critici die beweren dat wachtposten geldverslindend zijn, moeten beseffen dat iedere cent die besteed wordt aan de herwaardering van de 1stlijnsgeneeskunde, het totale budget volksgezondheid ten goede komt. Zolang er geen echte echelonnering in onze gezondheidszorg bestaat, worden teveel basiszorgen verstrekt door een veel duurdere tweede lijn. Nochtans weet iedereen dat zorg op de eerste lijn, bvb binnen een huisartsenpost, vele malen goedkoper is dan op 2delijnsniveau.

SVH schaart zich hierin achter de conclusies van het kenniscentrum in verband met de wachtposten.

Maar SVH benadrukt dat nog te veel randvoorwaarden niet zijn ingevuld!

Echelonnering en betere financiering blijven hoe dan ook essentiële basisvoorwaarden om een efficiënte wachtdienst aan te bieden.

De overheid verplicht de artsen om wachtdiensten te organiseren en te doen. Ze moet bijgevolg voor de nodige middelen zorgen. De financierende overheid moet zich dan ook eindelijk en definitief “onvoorwaardelijk” engageren om dit in de toekomst te blijven doen.

Het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen benadrukt echter eveneens dat de oprichting van een huisartsenwachtpost voor het probleem van de huisartsenwachtdienst niet de enige mogelijke oplossing is. In sommige regio’s kan voor andere opties gekozen worden. Voor eender welke oplossing huisartsen lokaal zullen kiezen, het SVH blijft benadrukken dat het vervullen van een wachtdienst voor de locale bevolking een tot op heden door de overheid onderbetaalde verplichte opdracht is. Het SVH vindt het dan ook wenselijk dat ook in regio’s zonder wachtpost extra financiële middelen voor het organiseren van de wachtdienst worden gebudgetteerd, zodat gelijk welk systeem van wachtdienst door huisartsen georganiseerd evenwaardig wordt gefinancierd.

Voor het SVH is het duidelijk dat onder de genoemde voorwaarden een wachtpost geen lastpost is. Elke avond speelt in Ieper de “Last Post” voor de gesneuvelde soldaten uit de eerste wereldoorlog. Laten we de kritiek alsof de wachtpost een lastpost zou zijn, met een waardige “Last Post” ten grave dragen en de uitdagingen van toekomst met constructieve geest benaderen.