De geschiedenis van het syndicale verleden.

Eerste artsenstaking in 1964

In 1964 vond de eerste artsenstaking plaats tegen de wet Leburton, die een eerste poging inhield om de vrije geneeskunde aan banden te leggen. Toen kwam het hele geneeskundige beroep in verweer, maar werden vooral de huisartsen als stoottroepen gebruikt.

Deze staking lukte door het verzet van de huisartsen. De specialisten echter lieten het afweten, getuige hiervan de vele meldingen van hun vakanties in het buitenland. Herinnert u de beruchte foto van het ontblote achterwerk van een collega specialist…

Wat was het resultaat?

Geen enkel voordeel voor de huisarts, geen sprake van echelonnering. Alleen voordeel voor de specialisten die werden ingedeeld in verschillende categorieën, volgens de disciplines en met vrije toegang tot alle specialiteiten, met de daaraan verbonden royale ereloonsverhogingen daarbovenop. Dit alles werd vastgelegd in de Sint-Jansakkoorden van 25 juni 1964. Tegen deze flagrante discriminatie werd in 1965 de Vereniging Belgische Omnipractici/Groupement Belge des Omnipraticiens, de VBO-GBO opgericht. Onder impuls van haar voorzitter Dr. Albert COELIS diende zij tegen deze discriminerende toestand een klacht in bij de Raad van State. Pas in 1971 deed de Raad van State uitspraak: de benoemingen van de leden van de Medicomut werden teniet gedaan. Maar zoals dat in België vaak gebeurt, werd het arrest van de Raad van State - het hoogste rechtsorgaan - door de regering naast zich neergelegd en werden dezelfde leden opnieuw benoemd.

Onaanvaardbaar…

Er volgde nieuw beroep van de VBO bij de Raad van State en weerom werden de huisartsen in het gelijk gesteld. Om uit het slop te geraken werd eind 1974 artikel 60 van de programmawet door het Parlement gesluisd, gekoppeld aan de Rijksmiddelenbegroting. Dit stuitte op het verzet van volksvertegenwoordiger BABYLON en Senator Dr. VALKENIERS, maar deze amendementen werden weggestemd daar ze uitgingen van de Volksunie…Toen al een vroegtijdig teken dat de splitsing van de sociale zekerheid een noodzaak wordt?

Een monsterverbond

Een monsterverbond, zoals het weekblad de Spectator het toen noemde, was geboren tussen specialisten en mutualiteiten, die het gewicht van de huisartsen op budgettair gebied niet zagen opwegen tegen de enorme inbreng van de specialistengeneeskunde en de ziekenhuizen.

Bovendien waren de mutualiteiten, ook zorgenverstrekkers in hun poliklinieken, met de graag meegenomen financiële inbreng volkomen akkoord.

Maar de huisartsen zaten niet stil

De weg naar de Raad van State werd hernomen met de arresten van de VII e kamer: art. 17751 van 30.06.1976 en art. 17559 van 22-7.1976 vernietigden de voorlopige voorwaarden van representativiteit en verbraken de benoemingen van 2.9.1977 door de III e kamer. Om weer eens uit het slop te raken werd een nieuw compromis klaargestoomd: art. 147 bis compromis klaargestoomd. Art. 147 bis van de wet van 9.8.1963 werd zo aangepast dat vaste representativiteitscriteria bij KB konden worden vastgelegd. Zo verscheen de volgende tekst op 13.12.1977 in het Belgische Staatsblad met de voorwaarden om als representatief te worden beschouwd:

1. … Verdediging der beroepsbelangen van omnipractici en specialisten;

2. … Aantal leden tellen die minstens 10% uitmaken van het aantal artsen

         gerepertorieerd bij het RIZIV;

3. … Zich statutair richten tot tenminste twee van de drie gewesten.

Een duidelijke aanwijzing dat, onder druk van het Syndicaat van WYNEN, de VBO of het enige huisartsensyndicaat moest gemeden worden.

Is het niet juist dat l’histoire se répète”?

Verstandshuwelijk

Om dit te vermijden sloten de huisartsen van VBO-GBO met het ASGB ( huisartsen en specialisten ) een verstandshuwelijk in de Konfederatie. In de voorlopige criteria van 1975 was het ledenaantal vastgesteld op 5%. Maar onder druk van weeral de Syndicale Kamer Wynen werd dit in 1977 opgetrokken tot 10% om de Konfederatie te kunnen uitsluiten. Nu moest er wel een telling gebeuren in 2 fazen:

1. De eerste fase was bewijzen dat de Konfederatie 10% artsen vertegenwoordigde. Hiervoor dienden Syndicale Kamer en Konfederatie als enige aanvaardbare verenigingen hun kandidatuur in. De telling gebeurde op 3 januari1978 door de heer PISCATOR met de nodige getuigen. Op 4 januari 1978 werd de telling in de Konfederatie stopgezet op 2.095 leden: dus meer dan 10%! Dr. Wynen was teleurgesteld. Hij aanvaardde de telling in zijn syndicaat tot het cijfer 2.095, maar hij stelde zijn veto tegen de tweede fase, namelijk de effectieve ledentelling.

2. De tweede faze was de effectieve telling van het aantal leden voor de verdeling van de mandaten. Dr. WYNEN weigerde hieraan mee te werken. Waarom? Uit schrik voor de waarheid?

Ingewijden melden dat het verschil tussen Konfederatie en Syndicale Kamer Wynen amper 10% zou geweest zijn. De deurwaarder gaf wel zijn indruk: Kamer Kortrijk = enkele tientallen leden • ASGB = 500 à 600 leden • VBO = de grote meerderheid leden. Dr. Wynen bleef dwarsliggen in de Medicomut en hij belette hierdoor de hervatting van de werkzaamheden en besprekingen. Uiteindelijk werd op 15 februari 1979 de eerste fase van de telling dan toch aanvaard met behoud van de bestaande zetelverdeling…

…/…

Daarna bleef de bestaande toestand verder aanmodderen tot het tijdperk van de recente geschiedenis die zich aankondigde met het wakker worden van de Vlaamse huisarts. De VBO levert samen met zijn Franstalige zuster GBO (Groupement Belge des Omnipraticiens) stevig weerwerk. Nochtans kunnen beide verenigingen buiten de officiële organen gehouden worden omdat ze niet representatief zouden zijn. Aangezien het leeuwenaandeel van de VBO-GBO-leden uit Vlaamse huisartsen bestond, drongen de VBO’ers erop aan een aparte vleugel te vormen met eigen leden en eigen fiscaliteit. Dit van de Waalse huisartsen met vooral een veto van de Luikse afdeling. De Vlaamse huisartsen besloten daarom eind 1994 uit de alliantie te treden om in hun regio alleen verder te werken.

De stroomversnelling

Toen kwam alles in een stroomversnelling. De Vlaamse huisarts was het beu en wilde zijn eigen identiteit waarmaken. Op 3 december 1994 vond op initiatief van UHAK de veel besproken Staten-Generaal van de Vlaamse Huisarts plaats. Meer dan 3.000 Vlaamse huisartsen schreeuwden er hun verlangens uit. Rode en groene kaarten werden getoond. De meest gesmaakte toespraak was deze van de huidige voorzitter van het SVH Dr. Karel VAN DE MEULEBROEKE, tevens oud-voorzitter van de VBO/GBO. Hij riep alle Vlaamse huisartsen op zich te verenigen in één groot Vlaams huisartsensyndicaat. Een staande ovatie onthaalde dit voorstel.

Het SVH werd opgericht

Toen begon het te kiemen. De oude getrouwen van de VBO bleven bij hun huisartsenideaal. Gesteund door een groep nieuwe enthousiaste huisartsen werd op 24 februari 1995 het SVH boven de doopvont gehouden. En tot grote ergernis van het BVAS groeide het. Haar voornaamste doelstelling was het bekomen van syndicale verkiezingen op democratische wijze en volgens de voorwaarden van het democratisch verkozen Vlaams Huisartsen Parlement VHP. Maar dit was zonder het BVAS gerekend. Dit verkreeg van minister DE GALAN dat de nieuwe voorwaarden voor deelname werden gewijzigd:

1. Het syndicaat moest 3 jaar bestaan, noteer dat het SVH slechts 2 jaar bestond;

2. De ledenbijdrage moest minimum 5.500 BEF. Zijn. Het lidgeld van het SVH

    bedraagt dan 5.000 BEF.

Belachelijk provocerende en duidelijk hatelijk bedoelde voorwaarden om het SVH uit te sluiten. Gelukkig stierven ze een stille dood. Maar ook daarna bleef het moeilijk voor het SVH.

Het BVAS diende namelijk klacht in bij het Arbitragehof om geen verkiezingen te organiseren en wel op basis van art. 211 dat zegt:

 “Overeenkomstig de door de Koning vastgestelde modaliteiten organiseert het instituut om de vier jaar verkiezingen op basis van welke de vertegenwoordiging van de representatieve beroepsorganisaties van de artsen wordt geregeld in door de Koning 5 Koning aangeduide organen van het instituut”.

Wie wil er nu eigenlijk geen verkiezingen?

Gelukkig werd deze klacht weerlegd door het Arbitragehof in het arrest van 29 mei 1997.

Wat nu huisartsen?

Toen het Koninklijk Besluit voor de representativiteit in het nadeel van het SVH in het Staatsblad verscheen, leidden we bij de Raad van State een spoedprocedure in. Hierbij steunden we op vroegere arresten dat monodisciplinaire syndicaten niet mogen uitgesloten worden van verkiezingen. Deze arresten baseerden zich op art.6 van de grondwet. Deze grondwet dat zegt dat minderheidsgroepen dat zegt dat minderheidsgroepen niet mogen worden uitgesloten. Intussen is de klacht van het SVH bij de Raad van State niet aanvaard wegens de talrijke gewijzigde wetteksten welke de laatste jaren verschenen. Wij besloten niet in beroep te gaan daar een uitspraak te gronde jaren kan aanslepen en wij zo de verkiezingen zouden uitstellen.

Besluit.

Wij hebben het verlangen van de basis gevolgd en we gaan de verkiezingen hoopvol tegemoet met het ASGB en de GBO onder de naam KARTEL, maar met behoud van onze eigen identiteit.

Waarde huisartsen, de geschiedenis mag zich geen derde maal herhalen. Specialisten mogen geen derde maal de huisartsen gebruiken als stoottroepen voor hun eigen belang. Wij streven naar een huisartsenvertegenwoordiging in de hoogste organen die onze belangen verdedigt, met een aparte conventie en het rechtmatige aandeel van financiële middelen!

Dr. Jos De Cleene

Bestuurslid

In de Nieuwsbrief van het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen

SVH, vzw 1998, jg. 4, nr. 1 (juni)

Start | Contact | Lid zijn | Programma | Huisarts.be | Tarieven | Thema's | Acties | Jouw mening | Bestuur | Medi-nieuws | FAQ | Standpunten

   Deze site is eigendom van het SVH. Voor vragen over deze website kunt u contact opnemen via web▲master_svh@telenet.be.

                   Het SVH-vzw kan niet worden verantwoordelijk gesteld voor gebeurlijk verkeerd gebruik van deze site.    View My Stats