|
Syndicaat van Vlaamse Huisartsen vzw
|
 |
|||||||||||||||
| |||||||||||||||||
|
|
Open brief aan Min .Demotte
Het KB over huisartsenwachtposten gooit het kind met het badwater weg.
Binnenkort stellen we het rapport van drie jaar werking van de wachtpost Deurne- Borgerhout voor. Dit is een proefproject waarbij de overheid met behulp van projectgelden de uitbouw van de wachtpost mogelijk maakte. We kunnen stellen dat zowel patiënten (50 % meer patiënten dan bij de aanvang!) als de huisartsen heel enthousiast zijn. Inmiddels is het zo dat er op meerdere plaatsen in Vlaanderen soortgelijke projectvoorstellen worden ingediend ondermeer door de kringen van Herentals, Brugge en Turnhout. Nieuwe organisatievormen van continuïteit zijn niet meer weg te denken.
Het KB dat recent gepubliceerd werd (Koninklijk Besluit betreffende Uitkeringen aan Wachtposten. Staatsblad 21 februari 2006) is een stap in de goede richting. Het geeft immers aan dat de overheid de wachtposten structureel wenst te ondersteunen. Blijkbaar is het doorgedrongen dat een sterke eerstelijn ook kostenbesparend werkt. Echter gezien de formuleringen is het duidelijk dat de Vlaamse huisartsen niet betrokken werden bij de uitwerking ervan. Bij nadere bestudering zijn er grote problemen met acceptabiliteit ervan onder de Vlaamse huisartsen.
Als eerste grote punt wordt gesteld dat voor het in aanmerking komen van subsidies er een service geboden moet worden op weekdagen van 19 tot 24 uur. Deze regel gaat helemaal voorbij aan de huidige organisatie van de huisartsenzorg in Vlaanderen. De meeste van de collega’s werken ’s avonds en vervullen zo een maatschappelijke taak. De patiënten kunnen comfortabel hun arts bezoeken zonder werkverlet .Qua permanentie worden onderling tussen collega’s afspraken gemaakt in de schoot van de kring of in netwerken. Het opleggen van een grootschalige avondpermanentie is op langere termijn wellicht wenselijk maar is op dit moment een te grote cultuur shift. En vervolgens, wat gebeurt er dan tussen 24 uur en de volgende ochtend 8 uur als we weer beginnen? Het komt ons voor dat deze bepaling ingegeven wordt door een initiatief in het Brusselse waar de Franstalige huisartsen een project starten in deze zin. ‘S nachts zou er dan geen huisarts meer zijn en de patiënten worden allemaal naar de betreffende spoeddienst verwezen. Dat zien we in Vlaanderen niet graag gebeuren.
Het tweede heikel punt is de gebiedsgrootte. In het KB wordt aangegeven dat een wachtpost minimaal 150.000 inwoners dient te bedienen. Dit getal maakt dat er zowat bij alle Vlaamse kringen geen wachtpost zal kunnen komen. De wachtpost in Deurne-Borgerhout zorgt nu ruim voor honderdduizend inwoners. De voorstellen voor andere wachtposten (zie hoger) bestrijken ook altijd minder bewoners. Feitelijk betekent dit dus dat alle gangbare Vlaams initiatieven geen voortgang kunnen vinden, tenminste niet met het huidige KB.
Al met al besluiten we dat het voorliggend KB niet toegesneden is op de Vlaamse realiteit. Het lijkt vooral te zijn ingegeven door de situatie zoals die in Brussel is. Daar is met name de continuïteit van de Franstalige huisartsgemeenschap ondermaats en dus ook een groot probleem. Die problemen spelen echter in Vlaanderen nog helemaal niet.
Ons voorstel is de wijze van betaling te zien in modules. Voor het verzorgen van de continuïteit tijdens de weekeinden en de feestdagen hebben wij aangetoond dat we met een kostprijs van 2,4 Euro per inwoner en per jaar uit de voeten kunnen om alle infrastructurele kosten te dragen. Vervolgens stellen we voor dat die kringen die ook een weekwacht onder de vorm van een wachtpost willen organiseren een bijdrage ontvangen van een analoog bedrag dat ongeveer even groot is omdat de meeste kosten betrekking hebben op het tewerkstellen van personeel. Voor een bedrag van ongeveer 5 Euro per inwoner per jaar kan dus de gehele infrastructuur voor huisartsenzorg na de kantooruren gedragen worden! Ten opzichte van de ruim 1400 Euro die er per jaar aan overheidssubsidies naar de gezondheidszorg gaan (waarvan veruit het allergrootste bedrag naar de intramurale sector; personeel, apparaten en bakstenen dus!) zijn dit peanuts. Het grote voordeel van een dergelijke subsidiering is dat het aan de kringen mogelijk wordt gemaakt ‘op maat’ te zorgen voor de eerstelijnszorg in hun streek. Zij kennen immers het best de gevoeligheden van zowel hun patiënten als hun huisartsen. Een subsidiëring per inwoner, in analogie met kringsubsidie, bouwt daarmee een incentive in tot noodzakelijke schaalvergroting, maar geeft ook aan prille initiatieven een kans op slagen.
We hebben niet de indruk dat ons voorrapport van december 2005 en het verslag van de Werkgroep Spoed (24 juli 2004) U veel heeft geïnspireerd. Het verbaast ons enigszins dat we nooit werden uitgenodigd om een en ander toe te lichten. Kortom, hoe goed ook bedoeld, dreigt dit KB ongewild een averechts effect te geven en alle initiatieven in Vlaanderen te hypothekeren.
Wij vragen daarom dringend een verfijning van het KB met een meer realistische aanpak. Op het symposium van komende 25 maart zullen we zeker verder discussiëren over dit KB. De tijd dringt. Toekomstige huisartsen willen verandering en patiënten willen duidelijkheid. Het huidige KB spant de kar voor het paard! Mijnheer de minister, wij durven hopen op een vlugge reactie
Dr Roger Renders,
voorzitter HDB en voorzitter HKDB
Prof Dr Roy Remmen, Universiteit Antwerpen, Centrum voor Huisartsgeneeskunde
Voormeer informatie omtrent de werking van de wachtpost en het symposium op 25 maart kunt u verder lezen op het net
|
|
Start | Deze site is eigendom van het SVH. Voor vragen over deze website kunt u contact opnemen via web▲master_svh@telenet.be.
Het SVH-vzw kan niet worden verantwoordelijk
gesteld voor gebeurlijk verkeerd gebruik van deze site.
|
